Photographer Cees van Veelen

De Amsterdamse (Canadese) fotograaf Cees van Veelen , werkt sinds 2002 in een tijdelijke studio te Hoorn.
Reeds op 14-jarige leeftijd werd Cees van Veelen geconfronteerd met de magische fototechniek in de donkere kamer. Hij deed op die leeftijd al mee aan wedstrijden en won de tweede fotoprijs van Vrij Nederland.
Cees van Veelen volgde opleidingen aan de Amsterdamse Grafische School (AGS), de Fotovakschool in Den Haag en L’Ecole de Photography en Cinematography in Parijs. Tijdens en direct na zijn vakopleiding maakt Cees van Veelen fotoreizen naar Turkije, toenmalig Perzië, de Sahara en Noord-Afrikaanse landen.

In 1965 opende Cees van Veelen een studio in Amsterdam waar hij zich op praktisch alle gebieden van de fotografie manifesteerde: zoals reclame, mode, architectuur en productfotografie. Hij werkte o.a. voor de Telegraaf, DAF, JWT, Railbouw, Prad, VNU, HVR, Vita Nova, enz.
Naast commerciële fotografie creëert hij ook vrij fotowerk en krijgt in die periode diverse gemeentelijke kunstopdrachten. Door opdrachten van Danstheater, Marriot ,Ramada en Esso Motor Hotels werden West-Oost-Europese landen bezocht. Voor Uitgeverij Vita Nova fotografeerde hij in Azie-Bangkok en Hong Kong, Vietnam enz.

Cees van Veelen voelde zich als globetrotter niet gebonden aan Nederland en vertrok in 1980 naar Canada om zich daar te vestigen in Calgary. Hij bouwde eigenhandig een fotostudio en binnen de kortste keren heeft hij een uitgebreide klantenkring naar zich toegetrokken. In 1985 schafte Cees van Veelen zijn eerste computer aan, een AT&T.
Terwijl Nederland nog onontgonnen was op het gebied van digitale beeldbewerking startte hij, middels Ventura Xerox en Pagemaker programmatuur, met fotografie en dtp-opmaak voor o.a. het magazine ‘Key tot Calgary’. Gedurende 4 jaar fotografeerde hij Canadese indianen en bezocht landen als Jamaica, Bahamas, Dominicaanse Republiek en Mexico. In 1990 moest Van Veelen terug naar Nederland aangezien zijn toemalige vrouw terug wilde naar Nederland. Door ontstane contacten met kunstenaars, adviseert hij hun binnen de beroepspraktijk, met name op het gebied van computer techniek. Het werk van Cees van Veelen is gepubliceerd in Avenue, Textiles Netherlands, Focus Foto, De Fotograaf en wordt geëxposeerd in o.a. de Bibliotheek Landsmeer, Capi-Lux Amsterdam, Haags Gemeente Museum, Galerie De Meerse Hoofddorp, Gallerie De opsteker Amsterdam, Gallerie Modern Amsterdam enz. Nog steeds ontstaat zijn autonome fotografie voornamelijk tijdens omzwervingen in het buitenland, waarbij hij diep doordringt in de binnenlanden van Afrika en Zuid-Amerika en Azie om landschappen en de plaatselijke bevolking te fotograferen.

Interview van Peter Marcuse

Cees van Veelen is geen onbekende in “het vak”, kent alle aspecten van de reclame en architectuur fotografie en heeft dus alle technische vaardigheden en goed gevoel voor organisatie. Daarnaast is hij zowel kunstschilder en als grafisch vormgever, uitersten die elkaar versterken. Met een modern uitgeruste studio, is hij de maker van fraaie hi-end prints vooral ook voor vakgenoten.. Zijn echte passie van jongs af aan is echter die van het maken van grote reizen, om daarna met veel niet alledaagse opnamen huiswaarts te keren. In tegenstelling met de gebruikelijke lawine van mooie shots kiest hij zijn onderwerpen uit het harde dagelijks leven Met de kanttekening dat die wellicht te choquerend voor een ander zullen zijn. Het beste is het om hem aan de hand van vraag en antwoord zelf aan te laten verwoorden.

1. Waar komt die reislust vandaan en wanneer begonnen te reizen en fotograferen.

“Ja vreemd genoeg altijd al de drang gehad om deze planeet te ontdekken. Als kind wilde ik al weg uit Holland en de wereld verkennen. Op mijn 14e verjaardag kreeg ik een camera en op zolder een dokaaatje en begon de magie van de fotografie. Op mijn 19e eerste auto en toen ging de wereld open om te reizen. De eerste grote trip was naar Istanboel. De tweede (2cv) naar Marokko enz. Later toen ik een fotostudio had en reclame en mode fotografie deed kon ik vliegtuigen betalen en naar Azië enz. reizen. Slepend met Hasselblad en pakken film. Holland werd daardoor steeds kleiner en burgelijker, ik ontdekte dat je er altijd kleinschalig blijft, dus emigreren naar Canada en de ultieme vrijheid ontdekken”.

2. Wat is het voornaamste doel en wat wil je laten zien.

“Ja moeilijke vraag. Vaak word ik getroffen door vervuiling en onrecht. Mensen die meedogenloos misbruikt worden op deze planeet en een eenzaamheid uitstralen die mij althans beroeren en moet fotograferen. Het is in een duizendste seconde het moment vastleggen, je heb geen tijd om het rustig aan te doen dan is de realiteit verdwenen. Ik bedoel dan krijg je mensen die in de camera kijken. Terwijl je juist de geconditioneerde mens probeert te fotografen in zijn onbewust gedrag. Ook zie je dat mensen de ongelukkige vermijden en er omheen lopen en daarom zijn veel mensen merk ik, als ze mijn boeken te bekijken vaak geëmotioneerd en draaien het hoofd weg”.

3. Hoe werk je; volgens vooropgezet plan of zuiver intuïtief.

“Ik werk zuiver intuïtief. Neem Lonely Planet mee als reisgids en als ik een land binnenkom begint meestal na 2 dagen bepaalde dingen op te vallen die kenmerkend zijn (schijnbaar) voor dat land of de mensen die daar vertoeven. Het is vooral uren en hele dagen lopen door steden en landschappen. Ben pas klaar met boek over begraafplaatsen en grafstenen (Silent places). Waar ik door getroffen ben is dat niet alleen de doden vergaan maar ook het graf wegrot en dat er eigenlijk niets overblijft van de eens levende, ook geen herinnering. En dat over de hele wereld”.

4. Wereld van uitersten harde realiteit verbeeld in mooi licht en fraaie compositie; gepland effect of automatisch gevolg van vakmanschap.

“Ik denk een automatisch gevolg van vakmanschap. Ik heb geen tijd als je mensen fotografeert om naar het licht te kijken of compositie te zoeken. Wel natuurlijk als ik landschappen of details aan het fotograferen ben. Het enige wat mij altijd stoort is dat het te snel donker wordt en ik moet stoppen met fotograferen. Ook een beetje symbolisch bedoeld”.